Regelmatig krijg ik de vraag bij sociale aangelegenheden of ik zelf ook kinderen heb.
En dan is het het makkelijkst om aan te geven dat het er niet van gekomen is.
Maar dat ik wel zeker weet dat ik een héle lieve moeder zou zijn geweest!
Soms wordt het leven voor ons ‘ingekleurd’ met alleen maar donker, rouw, bitterheid, vragen van waarom, en hoe moet het verder?
En dan is het een kwestie van overleven, met de dag leven en vooral niet vooruit kijken.
Ik was 23 jaar toen mij de hel van een trauma overkwam.
18 Jaar lang heb ik me alleen daarop moeten focussen.
Als ik het symbolisch vergelijk met een auto
was ik total loss.
Iedere dag, ieder uur en iedere minuut, dag en nacht ging dat proces door.
Van crisis bewoog ik naar crisis en het hield maar niet op.
Met specialistische hulp zocht ik mijn weg naar heling.
Na 3 jaar vroeg ik aan m’n ouders:
‘En..zien jullie al resultaat van mijn harde werken’?
‘Met pijn in hun hart gaven ze dan toe:
‘nee, helaas’.
En zo ging het jaar in jaar uit verder.
Met de maatschappij kon ik niet omgaan,
alles raakte me, ik was super gevoelig, trok me alles aan, alles triggerde.
Dan koos ik er bewust voor om me terug te trekken thuis, waar ik bezig was met proceswerk.
Achteraf zie ik dat ik 18 jaar een intense opleiding heb gehad op het gebied van trauma, rouw, psychose, chronische vermoeidheid, maar ook allerlei andere complexiteit.
En dat ik daar nu, na 20 jaar, eindelijk de vruchten van pluk.
@ trots op mijzelf
@ trots op m’n doorzettingsvermogen
@ trots op m’n oneindige positieve blik om altijd iets goeds te vinden in tijden van duisternis.
🌈 SUPERWOMAN 🦋
Een foto van de ondergaande zon, wat voor mij betekent dat we erop kunnen vertrouwen dat de zon iedere dag weer opkomt en er een nieuw begin is.
